Bir önceki fikrimden çark ettim. Hemi de yüz seksen derce… Yani vazgeçtim idamın kamusal açıdan ihtiyaç olduğunu iddia etmekten.
Kamu adına kamuya sormadan yazmışım. Oysa kamu benim yazımda iddia ettiğimin tam tersini istiyor sanki…
Demek ki yanlış düşünmüşüm. Elbette en iyisini kamu düşünür. Kamudan gerisi tamudur sadece.
Tanrı tamudan tüm inanırlarını korusun.
Ne kadar cahilmişim ya! Şimdi düşününce bir yandan üzülüyorum o halime ama diğer yandan da Hidayete erdiğim için Tanrı’ya teşekkür ediyorum. Demek şanslı biriymişim ki; kamu sayesine son nefese ermeden Hidayete erme bahtiyarlığına kavuştum. Bu noktada Anadolu kamusuna da teşekkür ediyorum.
Çünkü kamu sayesinde ben gaflet uykusundan aydım. Nasıl mı oldu? Anlatmaya çalışayım efendim dilim döndüğünce…
İdam Farz Oldu ismiyle bir yazım yayınlandı birkaç gün önce. O yazıyı yılların kanayan yarası ve adalete açlığıyla yazmıştım. Hemen herkesin yakınlarından birini cinayete kurban verdiği bir dünyada; idam cezasının adaleti bir nebze olsun temin ve tesis edebileceğine inanmıştım. Bunu da vatandaşın yazıya olan talep ve ilgisinden anlayacaktım.
Alha (ben de pek hoşlanmıyom amma bu kelime kamu tarafından iç Anadolu ağızlarında kullanılmakta) bi de görmüşem lo! En az okunan yazım idamı talep eden yazım olmasın mı?
Himcik ( bu kelime de aynı bölgeye ait ) bendeniz kave falı açmayı bilmem emme yazı falını çok iyi açarım.
Bir yazı halkın ihtiyaç ve talepleri nispetinde ilgi görür. Bunun kuralı da mihengi de budur. Ve başkaca bir izah tarzı yoktur.
Eh yani koskoca kamu yanlış mı söyleyecek… Ben de Seyirciye Soralım jokerimi kullanarak fikrimi ve bu husustaki görüşümü yüz seksen derece değiştirmeye karar verdim.
Şimdi çift kol ve bacak nakliyle hayata dönen hasta gibiyim. Sanki yeniden reenkarne edildim şu, insanın kirli emellerine hizmet eden üç kuruşluk dünyaya. Motor sayacı sıfırlanmış gibi yaşamaya yeniden başlamış sanki.
Elbette idam insan haklarına aykırı bir cezadır. Bir anlık gafletle bir suç işledi diye, neticede birkaç saniyelik eylem için insan canına kıyılır mı canım? Velev ki bizim hani şu ağzımızı açtığımızda pek sevdiğimizi söylediklerimizden birinin canına kastetmiş olsa bile duygusal düşünerek idama hükmedemeyiz. Bu bağlamda idam ilkel ve barbar kavimlerden ve arkaik zamanlardan kalma bir cahiliye adetidir.
Neticede idam cezası insan haklarına aykırı olduğu kadar aynı zamanda vahşettir ve ilkelliktir.
Şimdi bakacağım bir önceki yazım mı daha çok okunmuş yoksa bu mu? Bana göre benin kamum bu yazımı daha çok beğenecek.
Siz de bakarsınız mı?
