Türkiye de son yıllarda gündemi işgal eden hunharca işlenmiş cinayetleri konuşmaktadır. Son günlerde yaşanan, tüyler ürperten bu cinayetlerin ortak bir yanı, katillerle maktuller arasında akrabalık ya da komşuluk gibi yakın ilişkilerin olması. Akla hemen şu soru geliyor, bir insan nasıl olur da bir başka insanı, çocuk ya da yaşlı demeden işkence ederek öldürebilir? Üstelik bu cinayetleri işleyenler profesyonel katiller değiller. Bu sapkınca fiillerin sahiplerinin daha önce bu tür işlerden dolayı bir sabıkası yoktur. Hiç şüphesiz ki, bu haberlerin artışındaki çokluk bir yandan, kötülüğü deşifre ederek, kötülüğü normalleştirip, yaygınlaştırıyor. Ancak bir başka açıdan bu haberler bir gerçekliği de sergiliyor. İslami değerlerin toplumsal atmosfere hakim olmadığı, özellikle kapitalist şehvet kültürüne maruz kalan ülkelerde yıllar içerisinde nüfusa oranla bu tür sapkın cinayetlerde bir artış söz konusudur. Acaba gerçekten kapitalizmin getirdiği şehvet kültürü, toplumu bu şekilde canavarlaştırabilir mi?
Şeytani kültürlerin güncel merkezi olan kapitalist batılı kültür, bilgi dolu cahilliği yayma konusunda küresel enstrümanlara sahiptir. Televizyon ve internet yoluyla çöp haline getirilmiş bilgi yığınları insanların önüne sunulmaktadır. Hakikati arama amacına sahip olmayan bilgi üretim merkezlerinin ürünü olan bu bilgi çöplüğü, modern insanın bilgi sahibi oldukça hakikatten kopmasına neden olmaktadır. Modern kapitalist bilgi bombardımanının, düşünme gücü için yarattığı tefrit ise yine enformasyon aracılığıyla yapılmaktadır. Burada yayılan enformasyon magazin bilgidir. Hayata ilişkin neredeyse hiçbir değer taşımayan bu bilgi türü, insanda kendinde olmayanı arzu etme noktasında şehveti körükler. İnsanın ihtiyacı olan, onu gerçeğe ulaştırabilecek, tüm bilgilerden onu uzak tutmak için üretilmiş olan spekülatif bilgi, insan aklını dumura uğratır. Düşünme ameliyesinin tamamen devre dışı kaldığı bu hal, insanın fiiller açısından hayvana benzemesinin, vahşileşmesinin de yolunu açmaktadır.
İnsan nefsinin mücadele etmesini ve kendini korumasını sağlayan gazap (öfke) gücü, şeytani kültürlerin en fazla tahrik ettikleri güçlerdendir. Kapitalist şehvet kültürü, paranoyak bir korku atmosferini kullanarak korkaklığı, pısırıklığı, yani gazabın tefrit halini telkin etmektedir. Beyaz ekran ve beyaz perde ikilisi bu kültürün toplumun damarlarına enjekte edilmesi için işletilmektedir. Bir diğer boyutuyla şeytani güçlerin toplumlara yaydıkları müfsid kültür, öfke ve şiddet kültürüdür. Bunun için, bir yandan korku yaymak için kullanılan unsurlar, hayranlık uyandıran bir dille anlatılarak, şiddet özendirilmektedir. Eğer batı kültüründen doğma bir filmde bir seri katili ya da sapığı izlediyseniz ne kadar karizmatik bir şekilde resmedildiğini hatırlayabilirsiniz. Çocukların dünyasına bilgisayar vb. oyunlarla, çizgi filmlerle giren sadist görüntüler, küçük yaştan itibaren şiddeti özendirmektedir. Şiddet, kendisinden zevk alınan bir hale dönüştürülür. Öyle ki, birilerini sebepsiz yere döven, tartaklayan gençler bunları sanal âlemde yayınlar ve beğeni toplamaktan zevk alır.
Hakim kapitalist şehvet sistemi, insanda var olan tüm güçleri ifrat ve tefrit yönünde tahrik etmeye devam etmektedir. Bu ifsat, kapitalist şehvet sisteminin kendine rakip tek güç, işlettiği çarklara sokulabilecek tek çomak olarak, İslam´ı görmesiyle birlikte daha da artmıştır. 1980 sonrası dünyada, ahlaki ifsat, düşünsel tüm problemlerin önünde yer almaya başlamıştır. Bu ifsat, ilk ortaya çıkıp, yayıldığı batı ülkelerini yok etmeye başlamıştır. Cinnetlerin, cinayetlerin, seri katillerin, sapıkların, bebek-çocuk-anne-baba katillerinin, kadına yönelik şiddetin, tacizin en çok arttığı ülkeler bu ülkeler olmuştur. Kapitalist haz kültürü, önce içinde doğduğu ülkeleri yok ederken, bulaştığı tüm toplumlarda da ağır tahribatını göstermeye başlamıştır. İnsan doğasını bu denli bozmaya çalışan bir sistemin sağlıklı bir insan yaratmasını beklemek, abesle iştigal etmenin ötesinde bir aptallık olur.
