İki kişi birbirlerine konuşarak bir şey anlatıyor ve birbirlerini dinliyorsa bu diyalog olur, iki kişiden sadece biri konuşuyor ve diğer kişiyi dinlemiyorsa bu da monolog olur.
Bunu neden anlatıyorum söyleyeyim. Çünkü ironik bir olay hayatımıza zapt etmiş durumda. Sosyal medya denen ve insanların iletişim kurması amaçlanan bazı site ve uygulamalar insanları monolog kurmaya itiyor.
Anlatmak istediklerimizi duygularımızı veya o anki ruh halimizi sosyal medyaya yazıyoruz. Karşımızda biri varmış gibi yazdığımız yazılar alışkanlık haline gelen beğenilerle cevaplanıyor. Bir diyalog olma özelliğinde uzak, monologlar haline geliyor. Herkes kendi monologlarını yazıyor, birbirlerini dinlemiyorlar.
Bu durum daha yalnız kalmamıza, yalnız kalmamızda daha fazla sosyal medya ya yönelmemize sebep oluyor.
Sosyal medyanın bir başka asosyal durumu ise popülizm. Popüler olmak için gençlerin tabiriyle ? cool olmak? diye tabir ettikleri bir durum var. Türkçeleştirmek gerekirse serin olmak. Yani hiç kimseyi beğenmeyerek beğeni kazanmak. Özellikle insanların en çok beğendiği şeyleri beğenmeyip ilgiyi kendi üstüne toplamayı başarıyorlar. Bu da başka tür bir monoloğu doğuruyor. Özellikle gençler bu cool denen popülist karaktere bürünüyor. İnsanların düşüncelerini ve duygularını itibarsızlaştırılıyorlar.
Bu popülist kültüre eklemek istediğim bir şeyde post model tiplemeler. Genelde üniversite öğrencilerinde gördüğüm bu tiplemeler özgün karakteri silikleştirip daha popüler görünmek için takınılan basmakalıp tipler. Emocular, enteller, AVM düşkünleri, tikiler, popülerler, fision dergisinden çıkmış gibi duran moda bağımlıları ve bilmediğim, aklıma gelmeyen tipler. Gençlerin tabiriyle ikoncanlar.
Bir başka asosyal tip ise daha yerli bir karakter olan laf çarptıran tipler. Amiyane bir tabirle ?çak mesajı feyse gerisini o düşünsün? zihniyeti. Kabul ediyorum zaman zaman ben de yapıyorum. Sevmediğiniz birine laf çarptırmanın en uygun en kolay yolu sosyal medyalar.
Daha bu konuda çeşitlendireceğimiz pek tipleme var kısa kesip sonuca bağlamak istiyorum.
Otuz yaş üstü için asosyal olma riski daha az ama doğduğu günden beri bilgisayar ve cep telefonu ile büyüyen nesil ciddi risk altında.
Peki çözüm ne? Sosyal medyayı hayatımızdan çıkarmak mı? Elbette değil. Bu bizi çağın gerisinde bırakmaktan başka bir işe yaramaz. Fakat sosyal medyayı hayatımızda minimize etmek, yanımızda dostlarımız veya ailemizin olduğu zamanlarda konuşmayı tercih etmek ve en önemlisi kendi çocuklarımızla konuşmak, oyun oynamak, birlikte hayal kurmak daha az asosyal bir toplum olmamıza yardımcı olacaktır. Gençlerimizin buhranlı zamanlarında fevri davranışlar yerine hoşgörülü ve sabırlı davranmak sanal bir dünyayı değilde gerçek insanları tercih etmesine yardım eder.
Şunu unutmamalıyız ki, biz insanlar öğrendiğimiz kişiler olarak yaşıyoruz. Daha çok konuşmayı öğrenmeli ve öğretmeliyiz.
Esenlikler…
