Bazı insanlara yetki verilir; bazıları da yetkiyi kendileri ararlar ve üstlenirler. Ben bugün yetkiyi kendi arayıp bulanlardan söz edeceğim… Ve size bana intikal eden bir hikâyeyi anlatacağım.
“Adamın biri yabancı olduğu bir kasabada dolaşırken büyük abdesti gelir. Fena halde sıkışmıştır. Oraya-buraya seyirtir. Tuvalet arar, bulamaz. Sonra aklına gelir.
Burası bir müslüman kentidir. Ve her caminin müştemilatında mutlaka bir umumi tuvalet olması gerekir. Gözlerini havaya çevirir ve bir minare görür. O yana doğru seğirtir ve tuvaleti bulur. Boş iki kabin; kapılarında birer suibriği ve çubuğunu tüttüren; bir sandalyenin üstüne adeta tünemiş bir tuvaletçi görür. İbriklerden birini kaptığı gibi kabinlerden birine dalar.
İbrikçi arkasından var gücüyle bağırır.”
“- Bırak o ibriği, ötekini al…..”
“ Adamın tartışacak hali yoktur. Bırakır aldığı ibriği, ötekini alır ve içeri girer… Ooohhhh… rahatlamıştır. Taharetlenir, dışarı çıkar, ellerini yıkar, parasını da verdikten sonra ibrikçiye sorar… ”
“- Yahu arkadaş içeride merak ettim, düşündüm. Bu ibriği değil de ötekini alsaydım ne olurdu?”
“İbrikçi mağrur bir ifadeyle çubuğundan iki nefes daha çeker; sandalyesine iyice gömülür ve soruyu yanıtlar…
“- BIRAK!… BİZİM DE BU KADAR FORSUMUZ OLSUN….”
İşte sevgili okuyucular bazı muhterem insanlar hayatta zorla ya da hasbel kader aldıkları yetkiyi böyle kullanırlar. Kendileri olmadan hiçbir iş yapılamayacağı görüntüsünü vermeye çalışırlar. Oysa onlar olmasa her şey daha düzgün gidecektir ama onlar mutlaka olurlar. Onun için bu tiplere aldırış etmeyeceksiniz ve üzülmeyeceksiniz..
Bir gün gelir o ibrikçi gider yenisi gelir…. Onların hep forsları vardır. Sadece forsları. Kim onları adam yerine koyuyorsa o kadardırlar.
Günümüzde ne kadar çok
İBRİKÇİ var değil mi?
