Dünkü yazımda “Yazık, çok yazık!” demiştim.
Yazık sözünü herhangi bir belediye başkanı için değil, 50-60 yıllık bir zihniyet için kullandım.
Ulu caminin önündeki parkın köşesini Ziraat Bankasına satarken Aksaray´da banka yapacak arsa mı yoktu?
Yıkılanın yerine benzeri yapılan vergi dairesinin kullandığı eski tarihi binayı yıkanların amacı, Emlak Kredi Bankasına verilen, şimdi otel olan yerin ne kadar kıymetli arsa demek için çaba sarf edildiğinin tipik örneği diye düşünüyorum.
Hükümet meydanında Kemal Polat´ın binasından başlayıp, Yenikent Eczanesine kadar uzanan binaların yeri cadde idi.
Belediye YOL FAZLASI diye satarak parası olanlara rant temin ederken aynı zamanda acayip bir görünüme de sebep olmuştu.
“Belki bir gün lazım olur” denilmeden Turizm Caddesinin ihale ile satıldığından elde edilen para ile Aksaray neyin sahibi oldu hiç merak eden oldu mu?
Konya, Kayseri hatta Nevşehir Belediyesine ait mülklerin geliri onları borçsuz belediye yaparken; Aksaray´da her on arsa veya parselin sekizi belediyeye ait iken bugün bir dönümlük arsa sıkıntısı çeken belediyenin haline kimin vicdanı sızlamaz?
Aksaray sıkıştı ve bunaldı.
Şehir merkezide bir değil birkaç tane ortaokula, liseye ihtiyaç var, hadi yer bulda yap!…
Yazık oldu koskoca Aksaray´a
ELİMİZDE YAZININ YÜZÜ MÜ KALDI?
60 yıl evvel Toprak Mahsulleri Ofisi ve Siloların olduğu yer YAZININ YÜZÜ, diğer bir tabirle “itin öldüğü yer” diye düşünüldü ve arazi değerlendirilsin diye resmi bir kuruluş olan TMO´ne tahsis edildi.
TMO´sinin arka kısmı da mezarlık bozularak Sanayi Sitesi yapılınca haklı olarak sanayinin yanına da ERKEK SANAT OKULU yakışır diye düşünüldü.
Bataklık olan bu araziye uzun uğraş sonucu önce ofis, daha sonra da bugünkü adı Endüstri Meslek Lisesi olan sanat okulu yapıldı.
Vatandaş tepkili idi.
“Karda, kışta, yağmurda, çamurda çocuklar yazının yüzüne nasıl gidecek?” denilmişti.
Üzerinden bir nesil bile geçmeden ofis ve Endüstri Meslek Lisesi çarşının içinde kaldı.
Geçmişte Aksaray´ımız bir resmi kurum kazansın diye tahsis edilen resmi kurumları bugün yerinden oynatmaya belediyenin gücü yetmiyor.
Karasu mevkiinden, Adliye binasına kadar sağlı sollu bütün arazi belediyenin iken, bir uçtan satıp, bir uçtan da tahsis ederek hepsini de özel mülk yaptık.
Bunlar olup biterken tek bir düşünce vardı.
“yazının yüzü itin öldüğü yer, kim ne yapsın?” denilmişti ama bugün yazının yüzü diye gözden çıkarılan araziler belediyenin başına bela oldu.
“Aman bundan sonra dikkat edelim” desek neye dikkat edeceğiz?
Elimizde yazının yüzü mü kaldı?
