Güneş çekilmiş, akşamın serinliği Hasan Dağı’nın Ekeciğin eteklerine usulca inmiş.
Ama o serinlik, kapısı çalınan bir evde, içten bir “hoş geldin” ile bir anda yerini sıcaklığa bırakır. Çünkü Aşığı olduğum Aksaray’ım da BAYRAM, sadece takvimde bir gün değil; hatıraların, vefanın ve insan olmanın yeniden hatırlandığı bir zamandır.
Aksaray’da BAYRAM akşamları, eskiyle yeninin buluştuğu nadir anlardır. Bir bardak çayın buharında bir sormuk şekerin tadı yıllar öncesinin çocukluğuna yükseltir seni. Komşularla eş dostlarla sohbetler derinleşir; “nerede o eski bayramlar” sözü sadece bir sitem değil, aynı zamanda kalpte saklanan en kıymetli hatıraların kapısını aralar. Çünkü insan, vatanını, köyünü, doğduğu yeri özlerken aslında kendisinin en saf hâlini özler.
Kendinle baş başa kaldığında ve sessiz bekleyişle otururken bunu daha iyi anlarsın…
Geçmişteki bayramlar,köyümdeki yaşanmış tatlı anılar sadece gözle değil, kalplerde bıraktığı izlerle anılır.
Hasandağının ve Ekecik dağının heybeti, insana hayatın büyüklüğünü; akşamın sessizliği ise kalbin derinliğini hatırlatır. O an fark edersin ki, günümüzdeki yaşanan gürültü içinde kaybolan insan, aslında sessizlikte kendini bulur.
BAYRAM ziyaretleri, sadece kapı çalmak değildir.
Bir hatır sormaktır, bir gönle dokunmaktır.
Bazen bir tebessüm, yılların kırgınlığını siler.
Bazen içilen bir çay, alınan bir bayram şekeri unutulmuş dostlukları yeniden yeşertir.
Çünkü insan, en çok hatırlandığında değerli olduğunu hisseder.
Unuttuğumuzu sandığımız vefa, aslında içimizde saklıdır.
Yeter ki bir BAYRAM vesilesiyle hatırlayalım…
Yeter ki bir “gel” diyelim, bir “buyur” diyelim.
İşte o zaman anlarız;
Asıl zenginlik, kurulan sofralarda değil, o sofrada paylaşılan muhabbettedir.
Geçmiş, umut ve özlem…
Sessizliğin içinde birbirine karışır.
İnsan bazen bir dağ manzarasında, bazen bir eski dostun gözlerinde kendine rastlar.
Ve en çok da böyle anlarda anlar şunu:
Hayat, hızlı geçen günlerden ibaret değildir;
Hayat, durup hissettiğin anların toplamıdır.
BAYRAM lar bize şunu öğretir:
Kırgınlıklar geçicidir, dostluklar kalıcı…
Mesafeler uzaktır ama gönüller bir o kadar yakındır.
Ve insan, kalbinin sesini dinlediğinde aslında hiçbir zaman yalnız değildir.
Belki de bu yüzden…
Soğuk akşamları ısıtan şey ne sobadır, ne güneş, nede kalorifer;
İnsanı ısıtan, başka bir insanın samimiyetidir.
Çünkü bazı duygular vardır, sadece yaşanmaz… hissedilir.
Ve bazı anlar vardır, sadece hatırlanmaz… ömür boyu kalpte taşınır.
Ve ben şimdi 'ANAM a gidiyorum, bekletmeyim o garip ANAM ’ı o benim BAYRAM ’ımdır o