İnsan bazen en çok sessiz kaldığı yerden yorulur. Kimseye anlatamadığı, anlatmak istemediği ama her gece kalbine çöken bir ağırlık vardır. O ağırlık; kimseye muhtaç olmadan yaşama isteğiyle, kırmadan kırılmadan ayakta kalma çabasının yüküdür. Ve insan en sonunda başını eğip şunu söyler: “Allah’ım, beni güzel ahlak üzere daim kıl.”
Çünkü bilir ki ahlak, insanın süsü değil; yükü ve imtihanıdır. Yunus Emre’nin dediği gibi:
“Ete kemiğe büründüm, Yunus diye göründüm.”
İnsan, bu dünyada sadece bedeniyle değil, ahlakıyla görünür. Güzel ahlak ise kolay bir yol değildir; sabır ister, susmayı ister, bazen haksızlığa uğrasa bile kul hakkına girmemeyi ister.
Kalp kırmamak… Belki de en zor ibadet. Mevlânâ’nın şu sözü bu yüzden yüzyıllardır kalplerde yankılanır:
“Bir gönül kırdıysan, bu kıldığın namaz değil.”
İnsan yorulur ama yine de kırmamaya çalışır. Çünkü bilir ki kırılan kalplerin sesi göğe daha çabuk ulaşır.
Yoruldukça insan, emanete ihanet etmekten, dedikodunun kirine bulaşmaktan Allah’a sığınır. Çünkü her söz bir iz bırakır, her ihanet kalpte bir karanlık açar. Hz. Ali’ye atfedilen o derin uyarı boşuna değildir:
“İnsan, dilinin altında gizlidir.”
Söylediklerimizle değil, sustuklarımızla da imtihan oluruz.
Ve muhtaç olmamak… En çok da sevdiklerine bile. Bu bir kibir değil; onurla ayakta kalma duasıdır. Kendi yükünü kimseye taşırmama isteği, yorgun ama vakur bir ruhun haykırışıdır. Çünkü insan bazen en çok sevdiklerinin yanında güçsüz görünmekten utanır.
Çok yorulmak, imanın bittiği yer değil; çoğu zaman derinleştiği yerdir. Sabır, tam da burada başlar. Mevlânâ’nın dediği gibi:
“Dert, insanı yokluğa götüren değil; hakikate götüren bir yoldur.”
Bu yüzden bu dua bir zayıflık değil, bir duruştur. Güzel ahlaktan vazgeçmeden, kalp kırmamaya gayret ederek, kimseye yük olmadan yaşama isteğidir. Ve belki de en samimi haliyle şudur:
“Allah’ım, beni bana bırakma.”
Çünkü insan bazen herkese dayanır da, kendine dayanamaz. Ve işte tam o anda, Allah’a sığınmak en güçlü duruş olur.